Verhalen
Onlangs las ik dat kinderen in Westervoort met magneetvissen een metalen doosje vol herinneringen boven water hadden gehaald. Het doosje bevatte foto’s, een oud (onleesbaar) rijbewijs en nog enkele persoonlijke items.
Onmiddellijk word ik dan nieuwsgierig naar het verhaal rondom het doosje. Is het door de eigenaar in het water gegooid uit woede of radeloosheid? Is het misschien weggeworpen na een woningdiefstal? De enigen die het antwoord kunnen weten zijn degenen die er destijds bij betrokken waren en dan is het nog maar de vraag of het een eenduidig verhaal oplevert. Herinneringen kunnen vervagen, de waarheid kan – per ongeluk of opzettelijk - verdraaid worden, het perspectief van waaruit verteld wordt, kan verschillend zijn. Welke geschiedenis wordt toegekend aan de inhoud van dit doosje?
Ik denk terug aan mijn tijd als docent. Kort na de Joegoslavië-oorlog kreeg ik een getraumatiseerde jongen uit Bosnië in de klas. Hij was fysiek altijd aanwezig, maar zijn alsmaar starende blik naar buiten en zijn schrikreactie als ik zijn naam noemde, verraadden dat zijn hoofd nog in Bosnië was. Het heeft bijna een jaar geduurd voordat hij begon te praten. Je kunt een kind wel uit de oorlog halen, maar hoe haal je de oorlog uit een kind?
De dodenherdenking van vier mei gaat allang niet meer alleen over slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, maar over doden door oorlog en conflict wereldwijd.
Al wil de mens vrede, de geschiedenis blijft zich herhalen met verbitterde wereldleiders die met hun verhaal mensen verdelen. Vrienden kunnen vijanden worden en slachtoffers daders. Moge de verhalen in deze krant aanleiding geven tot verbinding.
Joke Burink