Handbalsters Kwiek op titelkoers met Duivense inbreng
Maud Aaldering en Jerry van Koppenhagen beleven bijzonder seizoen
GROESSEN – Kwiek verrast vriend en vijand in de Super Handball League Women, de eredivisie van het dameshandbal. De ploeg uit Raalte mag zelfs dromen van de titel. Twee inwoners van de gemeente Duiven spelen daarin een voorname rol: linkerhoekspeelster Maud Aaldering (22) en teambegeleider Jerry van Koppenhagen (60). “Het kan wel eens een heel mooi seizoen worden.”
Door Susan Wiendels
Kwiek heeft de minste verliespunten in de competitie en staat in de halve finale van de beker Op 26 februari wacht de thuiswedstrijd tegen SEW. Bij winst lonkt de finale in Topsportcentrum Almere op 4 april. “Dan gaan er een paar bussen mee vanuit Raalte”, lacht Maud.
De Groessense speelt al acht jaar bij Kwiek; Jerry van Koppenhagen is dit seizoen aangesloten als teambegeleider, als rechterhand van Peter Portengen. Lachend: „Daarom gaat het ook zo goed.” Die kwinkslag is typerend voor de Duivenaar, die binnen de selectie bekendstaat als sfeermaker en vaderfiguur. “Zonder gekheid, ik hou me totaal niet bezig met tactiek of technische zaken.” Zijn motto is duidelijk: zonder sfeer, geen prestaties.
Hij regelt de teamuitjes, zorgt voor een borrelplank in de bus en verschijnt rondom Sinterklaas als Goedheiligman in de kleedkamer. Met zijn humor en betrokkenheid zorgt hij ervoor dat de speelsters zich op hun gemak voelen en zich volledig op het handbal kunnen richten.
Van Koppenhagen ademt handbal uit al zijn poriën. “Ik heb vroeger samen met Peter Portengen in Oranje gespeeld en daarna acht jaar met hem samengewerkt: zes jaar bij Dalfsen en twee jaar bij Volendam. Toen Peter me vroeg om teambegeleider te worden bij Kwiek, ben ik eerst gaan kijken. Ik zag meteen een jonge, enthousiaste groep meiden. Ik was meteen verkocht.”
Onder Portengen heerst in Raalte een echt topsportklimaat. De selectie is jong en ambitieus. Vrijwel alle speelsters zetten het handbal, naast school of werk, op de eerste plaats. “We trainen acht keer per week”, vertelt Maud. „Maandag beginnen we met bal- en krachttraining om kwart voor zes, met een pauze ertussen. Dinsdag trainen we twee keer met de bal, woensdag doen we individuele krachttraining, donderdag is er weer bal- en krachttraining en op vrijdag hebben we baltraining en videoanalyse.” Naast het handbal volgt Maud de opleiding Voeding en Diëtetiek aan de HAN en heeft ze een bijbaantje als voedingsassistente in Rijnstate. “Het is te combineren, maar het is wel zwaar”, erkent ze.
Jerry knikt. Zijn bewondering voor de speelsters is groot. “Naast werk en studie stoppen ze hier zo ontzettend veel tijd in. Dat is echt bijzonder. Als er een oma jarig is, zeggen ze niet af hoor. En als je echt niet kunt, dan moet je bellen. Appen is verboden.”
Maud bevestigt: “Bijna niemand mist ooit een training. We gaan er elke keer volle bak voor. Daardoor zijn we allemaal en als team zoveel beter geworden. En buiten het veld is het ook gewoon gezellig.” En dat zonder dat ze een cent betaald krijgen. Integendeel. Maud: “Het spelen op dit niveau brengt flink wat kosten met zich mee aan contributie, reizen en materialen.” Deze worden mede mogelijk gemaakt door persoonlijke sponsoren.” In de sporthal in Raalte hangt een grote banner van drie meter met een foto van Maud, met daaronder de namen van haar sponsoren: FeelFashion, Kersten Totaalinstallaties, Van Hunen en Zn. Verhuizingen, Pronto Print en haar oma. “Zonder hen was dit allemaal een stuk lastiger geweest.”
Maud kreeg de liefde voor handbal met de paplepel ingegoten. Ze begon bij SC Groessen, stapte daarna over naar HV Duiven en ging op haar veertiende al naar Kwiek. Haar ouders reden wel vier keer per week op en neer naar Raalte, iets waarvoor ze nog altijd dankbaar is. In die tijd droomde ze van Oranje, maar blessures dwongen haar haar torenhoge ambitie bij te stellen. “Alhoewel, ik heb het wel semi gehaald,” vertelt Maud. “Vijf jaar geleden werd ik geselecteerd voor het EK beachhandball, maar toen scheurde ik mijn kruisband.” Daarmee was de ellende nog niet voorbij. Eenmaal op de been raakte ook haar andere kruisband beschadigd. Na een lange revalidatie mocht ze eindelijk haar eerste wedstrijd weer spelen, maar juist in dat duel scheurde ze haar meniscus. “In totaal ben ik vier keer geopereerd: aan beide kruisbanden, aan ontstekingen en littekenweefsel waarbij ook mij bovenbeenbot werd bijgeslepen, en tot slot aan mijn meniscus. Ik heb drieëneenhalf jaar gerevalideerd.” Toch bleef haar liefde voor de sport altijd overeind. Dit seizoen is ze als linkerhoekspeelster voor het eerst een vaste waarde in het eerste en geniet ze volop van het spelletje zelf en de bijzondere prestaties.
Een titel dit seizoen zou historisch zijn voor Kwiek. Van Koppenhagen blijft nuchter: "VZV zie ik als grootste kanshebber.” Maud wijst op de steun van het publiek: "We hebben een hele goede achterban.” Jerry voegt toe: "Ze moeten hier in Raalte nog een beetje aan mij wennen, maar ik probeer er wel wat sfeer in te brengen.” Zijn inzet is volledig vrijwillig. "Het is puur hobby. Ik krijg er niks voor, maar ik vind het prachtig om te doen.”